LA SAINTE NATIVITE



La Sainte Nativité est l’une des cinq fêtes majeures de l’Église apostolique arménienne ainsi que l’une des deux fêtes les plus importantes de l’Église Universelle. C’est la naissance de Jésus-Christ, annoncée par de nombreuses prophéties de l’Ancien Testament : « C’est pourquoi le Seigneur lui-même vous donnera un signe, voici : une vierge deviendra enceinte, elle enfan-tera un fils, et elle lui donnera le nom d’Emmanuel » (Esaïe 7, 14), « Puis un rameau sortira du tronc d’Isaï… L’esprit de l’Éternel reposera sur lui… » (Esaïe 11, 1).

Jésus naquit dans la ville de Bethlehem (« maison du pain ») de Judée où s’étaient rendus ses parents, Joseph et Marie pour participer au recensement. N’ayant pu trouver de gîte pour pas-ser la nuit, ils se réfugièrent dans une grotte, et c’est là que Jésus vit le jour. Venu au monde dans un état de grand dénuement, au sein d’une humble famille de menuisier, le Fils de Dieu voulait démontrer par là-même à l’humanité que la grandeur ne consistait point dans la pos-session de la richesse et du pouvoir, mais dans le service et la charité. Ayant reçu le signe de la Sainte Nativité par un ange, ce furent les bergers, gens de condition modeste, qui vinrent tout d’abord à la crèche de l’enfant Jésus. Puis ce fut le tour des trois Rois mages d’Orient, Melchior, Gaspar et Bagdassar qui, conduits par une étoile brillante, se rendirent à la grotte pour adorer le Nouveau-Né et Lui offrir leurs présents : de l’or, de l’encens et de la myrrhe, symbolisant l’es-sence royale et divine du Christ ainsi que sa mise à mort.

 La fête de la Sainte Nativité a été établie par l’apôtre Jacques. Jusqu’au IV siècle, tous les chré-tiens la commémoraient le 6 janvier. À partir du V’ siècle, les Églises d’Occident la reportèrent au 25 décembre. La raison était qu’en Europe, en Égypte et en Iran, le 25 décembre était la fête de Mithra, dieu du soleil. Aussi, afin que cette fête païenne soit oubliée, l’Église catholique, en 451, déclara cette date jour de la naissance de Jésus-Christ. Cependant, l’Église apostolique arménienne, demeurant fidèle à la vieille tradition, conserva la date du 6 janvier comme jour de la naissance et du baptême de notre Seigneur. Ces deux fêtes sont célébrées en même temps, car le baptême de Jésus eut lieu trente ans plus tard, le même jour.

 La veille de la Sainte Nativité, est célébrée la messe de l’Illumination, symbolisant l’étoile de Bethlehem qui dirigea les Rois mages vers l’enfant Jésus. La messe de la Sainte Nativité est sui-vie de la cérémonie de la Bénédiction de l’eau qui symbolise le baptême de Jésus dans le Jour-dain. La Sainte Croix est immergée dans l’eau pour la bénir, la purifier et la convertir en source de guérison et de rémission des péchés. L’eau bénite est distribuée aux fidèles.

 Dans les jours qui suivent la fête de la Sainte Nativité, on accomplit la cérémonie de la béné-diction du foyer. Les prêtres se rendent dans les foyers des fidèles et bénissent les membres de leurs familles et leurs maisons, en leur apportant la Bonne Nouvelle.
Le Christ est né et s’est manifesté
C’est pour nous tous une Bonne Nouvelle.

ՍՈՒՐԲ ԾՆՈՒՆԴ
Սբ. Ծնունդը Հայ Առաքելական Եկեղեցւոյ հինգ տաղաւար եւ Ընդհանրական Քրիստոնէական Եկեղեցւոյ Երկու կարեւորագոյն տօներէն մէկն է։ Ան Քրիստոսի աշխարհ գալու եւ մարդկութեան յայտնուելու տօնն է։ Այդ մասին կը վկայեն Քրիստոսի ծնունդէն շատ առաջ Հին Կտակարանին մէջ տեղ գտած բազմաթիւ մարգարէութիւնները. « Անոր համար Տէրը ինք նշան պիտի տայ ձեզի. ահա կոյսը պիտի յղանայ ու որդի պիտի ծնանի, Եւ անոր անունը Էմմանուէլ պիտի կոչէ» (Եսայի է 14), «Ու Յեսսէի բունէն շառաւիղ պիտի ելլէ, եւ անոր արմավէն ընձիւղ պիտի բուսնի. ու անոր վրայ պիտի հանգչի Տիրոջ Հոգին ..» (Եսայի ԺԱ 1):
Յիսուսը ծնաւ Հրէաստանի Բեթղէհէմ քաղաքին մէջ ( Բեթլէհէմ կը նշանակէ հացի փուն), ուր անոր ծնողները, Յովսէփ Եւ Մարիամ, գացեր էին՝ մարդահամարին մասնակցելու համար։ Տեղ չգտնելով գիշերելու համար, անոնք կը հանգրուանին քարայրի մը մէջ, ուր կը ծնի Քրիստոսը։ Աշխարհ գալով ամենախոնարհ պայմաններում, պարզ քայլայլի մը մէջ եւ աղքատ հիւսնի ընտանիքի ն , Աստուածորդին կը փորձէ ցույց տալ մարդկութեան, որ մեծութիւնը՝ հարստութիւն եւ իշխանութիւն տիրելու մէջ չէ, այլ ծառայութեան ու աղքատասիրութեան։ Սկզբին նորածին Փրկիչին այցելեցին հովիւները, որոնք խոնարհ Եւ հասարակ մարդիկ էին, եւ ծննդեան աւետիսը ստացած էին հրեշտակներէ ն։
 
Այնուհետեւ Յիսուսին երկրպագելու կու գան արեւել քէն Երեք մոգեր՝ Պարսից Մել քոն, Հնդիկներու Գասպար Եւ Արաբներ Պաղտասար թագաւորները։ Անոնք լուսաւոր աստղի առաջնորդութեամբ կը գտնեն քարայրը եւ կը խոնարհին խանձարուրի մէջ փաթաթած Մանկան առաջ՝ յանձնելով իրենց նուէրները՝ ոսկի, կնդրուկ եւ զմուռս, որոնք կը խորհրդանշէին Քրիստոսի թագաւոր Եւ Աստուած ըլլալ ն ու խաչի վրայ մահկանացուն կնքելը։
Սբ. Ծննդեան տօնը սահմանուած է Յակոբոս Տեառնեղբօր կողմէ։ Մինչեւ 4-րդ դարը բոլոր քրիստոնեաները այդ տօնը կը նշէին Յունուար 6–ին։ 5-րդ դարէն սկսեալ, Արեւմտեան Եկեղեցիները ան տեղափոխեցին Դեկտեմբեր 25–ին։ Ասորը հիմնական պատճառն այն էր, որ Եւրոպայի, Եգիպտոսի եւ Իրանի Մէջ Դեկտեմբեր 25-ը արեւի Միթրայ «աստուծոյ» կրօնն էր։ Եւ որպէսզի հեթանոսական տօնը մոռցուի, 451–ին, Կաթողիկէ Եւ միւս Արեւմտեան Եկեղեցիները որոշեցին Դեկտեմբեր 25-ը սահմանել որպէս Քրիստոսի Ծննդեան օր։ Սակայն Հայ Առաքելական Սբ. Եկեղեցին չփոխեց տօնի օրը եւ ցարդ պահպանած է հնաւանդ սովորութիւնը՝ Յիսուս Քրիստոսի Ծննդեան Եւ Մկրտության տօները կատարելով Յունուար 6–ին։ Իսկ միասին կը տօնենք այն պատճառով, որ ըստ աւանդութեան, Քրիստոսի Մկրտութիւնը կատարուած է Սբ. Ծնունդէն Երեսուն տարի անց, նոյն օրը։
Տօնի նախորդ օրը երեկոյեան, կը մատուցուի Սբ. Ծննդեան Ճրագալոյցի Պատարագ (Ճրագալոյց կը նշանակէ ճրագ լուցանել, այսինքն մոմ վառել)։ Ան կը խորհրդանշէ Բեթղէհէմեան աստղը, որ առաջնորդեց մոգերուն դէպի Յիսում։ Իսկ տօնի օրը, Պատարագէն անմիջապէս յետոյ, կը կատարուի Ջրօրհնեքի արարողութիւն, որ կը խորհրդանշէ Յորդանան գետին մէջ Քրիստոսի Մկրտութիւնը։ Սուրբ խաչը կիջեցուի ջուրին մէջ, որպէսզի օրհնուի Եւ սրբուի զայն՝ դառնալով բժշկութեան աղբիւր եւ Մեղքերէն մաքրուելու միջոց։ Օրհնուած ջուրը այնուհետեւ կը բաժնուի հաւատացեալ ներուն։
Սբ. Ծննդեան տօնէն յետոյ կը կատարուի նաեւ Տնօրհնէքի արարողութիւն։ Հոգեւորականները կը շրջին հաւատացեալ ներուն կուները, կատարելով այնտեղ Տնօրհնէքի կարգ: Քահանայի այցելության իմաստը Քրիստոսի Ծննդեան Ավետիսը ընտանիքներուն մէջ սփռել ն է եւ բնակարաներն ու տան անդամները օրհնելը։
                                                      Քրիստոս ծնաւ եւ յայտնեցաւ,
                                              Օրհնեալ է Յայտնութիւնը Քրիստոսի



Nous laisser un commentaire

Les oubliés de notre histoire

La langue arménienne, comme moyen de comminication

Ils sont les oubliés de l’histoire, les rejetés du monde, leur passé est douloureux, leur avenir incertain. Ils savent plus ou moins exactement qui ils sont, d’où ils viennent, certains en ont qu’une vague idée, des rumeurs tout au plus, des doutes voire des craintes, ils sont sortis du tabou il n’y a pas très longtemps. Bien sur les turcs s’en méfient, les arméniens aussi un peu, on a révélé leur existence il y a peu et encore dans une confidentialité qui confine au secret, et pourtant ils sont là et bien là.

Le tout est de savoir à quelle communauté ils appartiennent? quels est leur choix? mais ont il un vraiment le choix ? ces arméniens de Turquie qu’on a islamisé, turquifié ou kurdifié, ces descendants de rescapés des massacres, les descendants de ces enfants volés, de jeunes filles kidnappées, de conversion par famille entière, leur population est estimée entre 2 et 3 millions, ceux qui veulent retrouver leur religion d’origine doivent entamer une procédure judiciaire, ce qui n’est pas très bien vu par les autorités turques, Ils ne peuvent non plus pas se marier avec les vrais musulmans . D’après Monseigneur Karekine Bekdjian Archevêque et prélat de l’église apostolique arménienne d’Allemagne, lui même originaire de Turquie, ces oubliés sont de plus en plus nombreux à vouloir retrouver leur véritable identité. Il est vrai que cette islamisation a commence bien avant le génocide, selon les experts le nombre oscille aux alentours des 10.000.000 d’âmes en Turquie, sans compter ceux qui ont quitté le pays

Ce qui relie cette population de la Turquie profonde aux arméniens chrétiens, à tous les arméniens c’est la langue arménienne, même s’ils ne savent pas tous ce qu’est de l’arménien, même si cette langue est incomplète, mal maîtrisée, uniquement transmise oralement, pas dans des conditions idéales d’apprentissage, dans un environnement méfiant voire hostile, le fait est que la langue arménienne est présente et nous rattache à eux.

«Un peuple peut exister, ou plutôt persister, sans gouvernement choisi par lui, sans institutions nées de son sein, à la rigueur sans terre qui lui appartienne, mais s’il ne possède pas de langue qui lui soit propre, c’est un peuple mort». Joseph Kessel

On pourrait dire pour faire simple, qu’il y a trois arméniens: L’achkharapar: (langue du pays), divisé en: arménien occidental utilisé en Turquie, Liban, France…arménien oriental utilise en Arménie et en Iran. Le krapar (langue des livres) que l’on pourrait qualifier d’arménien classique utilisé par les religieux, les messes, livres religieux et les prières sont en krapar. Depuis Khatchadour Apovian (1809-1848) les livres sont imprimés en ackharapar et non plus en Krapar afin que le plus de personnes possible puisse les lire.

L’arménien utilisé en diaspora n’évolue pas de trop, car il n’y a pas d’institutions étatiques ou gouvernementales qui pourraient prendre en charge ce travail, seul quelques bonnes volontés ici et là s’y attellent, mais ce sont des cas isolés avec peu ou pas de moyen.

L’arménien oriental n’a pas ce problème la République d’Arménie se charge de faire évoluer la langue pour la mettre au niveau des besoins actuels.

La personne qui connaît bien une langue peut aussi comprendre l’autre, les différences se situent au niveau de l’orthographe, des tournures de phrases, de la conjugaison, de la prononciation t des expressions courants propres a chaque langue. En effet si l’arménien oriental et occidental utilise le même alphabet, chacune des lettres de l’alphabet arménien correspond à un «son» ce qui évite beaucoup de fautes d’orthographe à celui qui maîtrise bien cette prononciation.

L’arménien oriental respecte cette prononciation, tandis que l’arménien occidental a tendance à prononcer de la même façon les lettres de l’alphabet qui sont proches les unes des autres, l’arménien oriental a simplifié son orthographe utilise peu certaines lettres au grand dam des puristes de l’arménien occidental.

Pour autant la langue reste le seul lien commun aux arméniens vivant sur le territoire national comme en diaspora qu’ils soient en Arménie, Etats unis, Moyen-Orient, Ethiopie…En diaspora la difficulté réside dans l’apprentissage et l’utilisation de la langue arménienne, ici on se trouve confronté à l’assimilation que l’on pourrait aussi qualifier de génocide blanc, moins violent, moins sanguinaire que le génocide rouge mais plus dangereux, plus insidieux car sans douleur apparentes et sans la peur.

Nos écoles de la diaspora contribuent comme elles le peuvent à l’apprentissage et à la préservation de la langue, encore qu’il y a peu d’écoles au regard des besoins et des possibilités de fréquentation, Une autre difficulté s’ajoute en diaspora, dans les familles «mixtes» a la maison on utilise la langue du pays par obligation, la transmission ne se fait plus naturellement mais passe obligatoirement par un apprentissage scolaire, qui ne donne pas forcement les résultats escomptés.

L’église pourrait jouer aussi un rôle, nos religieux parlent tous l’arménien, l’église est un lieu de rassemblement et de prières, qui reçoit tous les arméniens en dehors de tout clivages politique, c’est aussi un petit coin d’Arménie qui partout dans le monde, revit le dimanche matin entre dix heures et midi.

Arménien : langue de la famille indo européenne parlée depuis plus de trois mille ans, en 405, le moine Mesrop Mashtots a inventé l’alphabet arménien qui comporte aujourd’hui 38 lettres.

La traduction simultanée, en arménien du texte biblique et de ses exégèses a permis la conservation dans cette langue, de testes rares du judaïsme hellénistique et du christianisme primitif.

Nous laisser un commentaire